MARJOLEIN DEKKER

arts, niet praktiserend

Ik ben Marjolein Dekker, geboren in 1979 in Zuid-Holland en in 2006 verhuisd naar Noord-Brabant, waar ik nu samen woon met mijn partner, mijn twee zonen (2011 en 2013) en twee hondjes.


In mijn vroege jeugd was ik een echte spring-in-het-veld. Altijd vrolijk en druk bezig met van alles en nog wat. Tijdens de middelbare school merkte ik dat ik steeds meer klachten kreeg van vermoeidheid en dat alles steeds meer moeite kostte, waardoor ik steeds minder zin kreeg om dingen te doen. Maar met doorzetten en toch steeds weer door gaan, ook als je denkt dat het niet meer gaat, is het me gelukt om te bereiken wat ik van kleins af aan al heel graag wilde bereiken. Namelijk arts worden, mensen helpen en alles wat daarbij hoort.

Ik kwam er toen ook achter dat het me heel veel energie gekost had, maar ik had mijn droom bereikt en doorzetten zou ik. Ook omdat er verder geen oorzaak gevonden kon worden voor mijn klachten en het advies was om gewoon door te gaan, want ‘iedereen is wel eens moe’.

En dat deed ik, ik ging gewoon door. Door met het helpen van mensen, zonder te letten om mijn eigen klachten, totdat ik letterlijk en figuurlijk instortte voor de ingang van het ziekenhuis. Ik kon niet meer en kwam thuis te zitten met de diagnose burn-out en depressie. Met medicatie en therapie zou het wel weer snel beter met me gaan. Dat was wat ik het liefste wilde, gewoon weer door gaan met wat ik deed, maar al snel kwam ik erachter dat dat met mijn klachten van extreme vermoeidheid, concentratieproblemen, problemen met multitasken en prikkelgevoeligheid echt niet meer ging lukken. Na meerdere pogingen in andere functies en minder uren als arts gewerkt te hebben, heb ik ook deze werkzaamheden noodgedwongen moeten staken. Ook toen kreeg ik weinig hulp van anderen, ze snapten het niet, ‘iedereen is toch wel eens moe’, ‘je moet gewoon doorzetten’.

Ik krabbelde met rust en regelmaat aardig op en ging samen met mijn partner voor mijn tweede droom: moeder worden. En in 2011 en 2013 is dat gelukt. Maar ook dit met grote terugvallen in, waar ik later achter gekomen ben, energie. In die tijd is het tot twee maal toe toegeschreven aan een post-partum depressie met opnieuw allerlei therapieën en medicatie die daarbij horen. Maar ik knapte niet op, zorgen voor mijn eigen kind(eren) lukte me niet. Maar ja, ‘iedere moeder is moe, dat hoort er bij’ en ‘Je moet iets gaan doen waar je energie van krijgt’.

Tot ik op mijn verzoek doorverwezen ben naar een specialistisch centrum en daar de diagnose ME/CVS kreeg. Ik kreeg daar de bevestiging: ik ben niet depressief, ik ben wel ontzettend moe…

En vanuit deze diagnose ben ik gaan werken aan mijn eigen herstel met inspanning en ontspanning goed af te wisselen (pacing), zorgen voor je kind én jezelf, proberen zo veel mogelijk prikkels te vermijden en doen wat voor jou en je gezin/omgeving belangrijk is (wat een hele zoektocht is met twee kinderen). Hierbij was het voor mij ook belangrijk om mijn “zieke ik” de ruimte en erkenning te geven en alle (vervelende) situaties waarin ik terecht gekomen was tijdens mijn zoektocht naar wat er met me aan de hand was een plek te geven.

Toen ik een frustrerend verlopen herkeuring bij het UWV had gehad, kwam ik Begrepen Klachten tegen in mijn zoektocht naar een luisterend oor. Een soort arts zoals ik ook altijd wilde zijn, maar door mijn ziekte nooit heb kunnen worden.

En nu krijg ik de kans om ook zo’n arts te zijn. Iemand die zonder vooroordelen naar je klachten kijkt, iemand die de tijd voor je neemt en je begrijpt, erkent en helpt in al je klachten en problemen waar je tegen aan loopt. De arts/hulpverlener die ik graag tegen gekomen was in mijn zoektocht naar hulp. En dus niet iemand die tegen je zegt dat iedereen wel eens moe is en je daarna weer weg stuurt.

Ik hoop juist in deze rol als arts, niet praktiserend (mijn BIG-registratie is verlopen omdat ik door mijn ziekte niet meer heb kunnen werken als arts) en ervaringsdeskundige, mensen te kunnen helpen in hun zoektocht naar verbetering van hun kwaliteit van leven met alle problemen die daarbij komen kijken.