SOCIAL MEDIA POSTS

Wij plaatsen regelmatig inzichten van Marlies en de rest van het team op social media. Je kunt ze hieronder lezen, en je kunt ons ook volgen op onze kanalen:

Vragenlijsten

Ze horen er gewoon bij, vaak als vast onderdeel van een protocol, of als bewijs voor de zorgverzekeraar. Wat veel zorgverleners niet weten, is dat ze een vervelende trigger kunnen zijn voor patiënten.

Lees meer »

Waarom hebben we geld nodig?

We zetten op dit moment volop in op fondsenwerving. Dit doen wij om onze zorg veilig te stellen voor 2024 en 2025. Wij begrijpen hoe belangrijk het is om te weten waar jullie giften naartoe gaan. Dus waarom zijn wij zo afhankelijk van externe financiële bijdragen?

Lees meer »

DE KEUZE IS REUZE… REUZE INGEWIKKELD

Het is natuurlijk zo, je moet goed aan jezelf denken en je moet doen wat goed voor je is. Maar wat is goed? Als iets zowel mentaal als fysiek veel energie kost en weinig oplevert, is dat een stuk makkelijker. Maar wat als het in je hoofd energie oplevert, maar het lichamelijk te veel kost? Wat als je ergens positieve energie van krijgt, maar er wel overprikkeld en leeg van raakt? Wat als je lijf rust nodig heeft, maar de rust juist onrust geeft? Gelukkig konden we uiteindelijk toch doorgaan met de praktijk en kunnen we binnenkort weer meer patiënten zien! Toen ik moest stoppen met de praktijk werd het verschillende keren tegen me gezegd: je moet eerst aan jezelf denken, je moet doen wat voor jou goed voelt. Daar hebben ze gelijk in natuurlijk. Maar wat goed voelt is werk waar ik voldoening van krijg, de leuke contacten, de uitdaging, de tevreden patiënten. Mijn lijf wil het tegenovergestelde, als ik daarnaar luister wil ik vooral rust en platliggen. Daarom zoek ik maar naar een soort balans. Een balans tussen activiteit en rust, tussen inspanning en ontspanning, tussen wat mijn hoofd wil en wat mijn lijf nodig heeft. Gelukkig konden we uiteindelijk toch doorgaan met de praktijk en kunnen we binnenkort weer meer patiënten zien!

Lees meer »

Help ons zorgen!

Chronisch zieke patiënten met onverklaarde klachten of postinfectieuze ziektebeelden zoals Long-Covid, ME/CVS, ziekte van Lyme en Q-koorts, kunnen nauwelijks passende zorg vinden in Nederland. Het betreft een half miljoen Nederlanders die tussen wal en schip vallen. Huisartsen hebben een algemene blik en de specialistische zorg is vaak toegespitst op één discipline. Dat maakt het moeilijk om patiënten met een veelvoud aan complexe klachten te kunnen helpen. Het zorggat dat ontstaat is schrijnend, en de noodzaak van een nieuw type zorg dat de laatste wetenschappelijke ontwikkelingen op dit gebied volgt en in de praktijk toepast zéér urgent.

Lees meer »

Wereld ME-dag

“Ik wil niet boos worden. Ik wil niet met een vinger wijzen. Ik wil gewoon heel graag dat het anders gaat en dat mensen eerder gezien, gehoord en geholpen worden. “

Lees meer »

BLOG

In haar blog deelt Marlies haar ervaringen en lessen die ze leerde als arts, als patiënt en als hulpverlener.
"Ik hoop met mijn blog (h)erkenning te geven aan andere patiënten en ik hoop zorgverleners te inspireren om met elkaar de zorg te verbeteren."

 

Blog 5: Vermissingszaak

Voor ik met Begrepen Klachten startte, werkte ik als vrijwilliger bij Slachtofferhulp. Sommige van de meest intrigerende zaken waar ik mee te maken kreeg, waren vermissingszaken. De tergende onzekerheid, de emotionele lading; het is heftig, maar ook mooi werk om mensen te ondersteunen in zo’n zwarte periode.

Toen ik begon met Begrepen Klachten noemde ik het ook wel 'medische slachtofferhulp'. Het ondersteunen van mensen met ernstige, onvoldoende verklaarde klachten vergelijk ik ook weleens met de hulp tijdens een vermissingszaak. Er is niet de vermissing van een persoon, maar we missen wel een diagnose, een leven zoals we gehoopt hadden, de persoon die we ooit waren. In de zorg voor onze patiënten kunnen we dan ook best wat leren van de hulpverlening bij vermissingszaken:

Lees meer »

Blog 4: Onverklaarde klachten, een oneerlijke strijd

“Marlies, wat ben je aan het doen?” M’n huisgenoten stonden bovenaan de trap en keken naar me. Ik hing halverwege en kroop langzaam naar boven. Ik had het zelf niet in de gaten, maar ik kwam nauwelijks nog boven. Het ging niet meer.
29 oktober 2012 werd mijn officiële eerste ziektedag. De 10 jaar daarvoor had ik mezelf iedere dag vooruit gesleept, altijd beroerd, met een hoge hartslag, trillend, misselijk, uitgeput. Maar ik wilde zó graag, ik wilde zo graag arts zijn, iets van het leven maken. Maar mijn lichaam was op en ik had anderen nodig om dat te beseffen, want zelf voelde ik dat niet meer. Ik ging maar door, aangemoedigd door therapeuten en het bizarre idee dat er misschien toch niets aan de hand zou zijn. En ik wilde niet toegeven aan de vermoeidheid, want ik voelde dat het weleens lang zou kunnen gaan duren voor ik zou herstellen. Maar ik had geen keuze en belandde in bed.

Lees meer »

Blog 3 Chronische rouw

“Ik ben al zo lang ziek, daardoor denken mensen soms dat ik er wel aan gewend ben.
Wat ze niet begrijpen is dat het niet makkelijker wordt, maar juist moeilijker”

Lees meer »